‘Kavl-i İnsan’ın Tükenişi yada Yenik ve Öfkelidir Hakikat

Anlar ki verir lâf ile dünyaya nizâmât

Bin türlü teseyyüb bulunur hânelerinde

                   Ziya Paşa

Yenik ve öfkelidir hakikat. Siz buna namus da diyebilirsiniz. İcatların acılar ürettiği bir çağ yaşadığımız. Etiketlerle kalitenin belirlendiği naylon bir çağ. Kültür dünyası kokuşmuş, bilgi neyin bilgisi belli değil. Toplum narkozlanmış. Toplum için sığınacak bir yer kalmış elbette; ecza! Prozac kullanacaksın kederi dağıtmak için. Oh ne ala! Az gelişmiş bir ülkede geri kafalı aydınlar tiyatrosu buyurun seyredin.

Hakikat yenik ve öfkeli! Başka bir yolu var mı? Hakikate yandaş olmak cüzzamlı gibi kovalanmayı getirir. Her savaşta yenilmiştir hakikat. Öfke kılcallarda yer tutmuştur. Taşlar bağlanmış köpekler azat edilmiştir. Çakallar sofrasında nazik ceylan eti. Hakikat cehaletin kilisesine elbette giremez.

Hürriyet değil markalı kölelik tercih ediliyor.  Gölgesiz ağaçlar, kokusuz çiçekler, tatsız sular, kör gözler, sağır kulaklar moda diye anılıyor. Hayal çoğalmış hatırat azalmıştır. Sesler yerini kakofoniye bırakmıştır. Piyasa şartları, cari yasalar ve gelecek beklentileri içinde varlık gösteren hayaletler ülkesindeyiz.

Değerler yok edilmeli, anomi iktidarını kurmalı. Resmen ‘anarşi’. Her gün yeni bir oyuncak peşinde koşan şımarık çocuklar. Akılsızlar akıl diyor, gönülsüzler gönül. Nerde aklı ve gönlü bir bedende tevhid edecek adamlar. Aristo’dan beri bildiğimiz bir şey var; tabiat boşluk kabul etmiyor. Çanaklar it yalıyla doldurulmuş, çıkınlarda haramzade ganimetleri. Beyinler sulandırılmış, mideler bulandırılmış.

Kırk yıl konuşmuş adamların vaazlarını dinliyoruz hala. Derde derman yok. O çok bilinen türküdeki gibi: ‘ağam buradan gidelim, bu yerler viran oldu’. Hakikat şu ki yenilmişlere muhtacız. Yani hakikate. Liberal utanmazlıklardan bıktık. Ölümlerle büyüyoruz. Büyüdükçe ölüyoruz. Yazarlar, şairler levazımattan bahs açıyorlar hakikatten değil. Görüntülerle uyanıyoruz görüntülerle uyuyoruz. İnsanın kavli bitmiştir.

Hakikat öksüzdür. Yalan kusurları gizleyecek bir merhamet ve iyilik örtüsüne bürünür. Hakikat murailiklerin düşmanıdır. Hakikat, hürriyeti arayan ruhun haykırışı. Yalan, uyuşturucuya müptela olmuş bir beynin sayıklamaları. Hakikat yalnızdır. Öksüzlükten doğar yalnızlığı.

Yazarlık ve şairlik utanmazlıklar için bir kılıf olmuştur. Artık edebin yoksa edebiyat yaparsın! Para çoğalmış iman azalmıştır. Namus yenilmiştir. Hakikat dilsizdir. Dilsiz yani susturulmuş. ‘Siyaset kavas, ilim köle, sanat ihtilaç’. Zıtların birliğine hakikat diyoruz. ‘Aşk varolmak istiyorsa yasakları çiğnemek zorundadır’. Hakikat yasakların üzerine yürür. Çağdaş toplum yalnızlığı yasaklıyor. Yalnızlık yasaklanınca aşk da yasaklanıyor, hakikat de.

Yalan saltanatını kurunca hakikat susturulur. Hakikatin susuşu kavl-i insanın bitişi! Artık hükmi yenilginin sonucu öfkedir. Öfke bir varoluştur orada. Galipler mağlupların hikayesini yazar. Yalan yine hükümrandır. İman bitmiş, namus yok edilmiş, hikaye bitmiştir.

Parçaların bütünün yerini aldığı ayrıntılar dünyasında yaşıyoruz. Bu ayrıntılar dünyası yalan ve kibir üzerine kurulu. Aynı zamanda ümitsizlikler çoğaltan bu dünya, hakikatin lehçesine yabancı. İnsan zindanda. Elleri bağlı insan çakallarla savaşmak zorunda.

İdrakin yok edildiği bir toplumda sloganlar süslü yalanlardır artık. Herkes kendi adasında bir Robinson! Yalanını ezberleteceği bir Cuma arıyor. Hakikat yalanın puslu havasında görünmez olmuştur. Kapitalizme düşman olanlar kapitalistleşme yarışında. Komünistler komünizmden ürküyor. Dindar dinini oyuncak edinmiş. İşte idrak ve onurdan mahrum bir toplum fotoğrafı. Hakikate yandaş olanlar için bir sürgün. Sığınacak bir tekke kalmıştır; yenilginin icbar ettiği yalnızlık ve öfke.

Menfaatlerin onurun yerini aldığı bir yalan dünyasındayız. Hakikate yandaş olarak yazmak artık bir ölüm çığlığı gibi geliyor. Ekranları ve sütunları işgal etmiş gulyabaniler yalanı bin bir hokkabazlıkla satıyor. Her biri bir çetenin borazancısı olmuş idraksiz adamlar onlarca yalanı bir ağızda söyleyiveriyor. Dil yok edilmiştir. İnsanın kavli tükenmiştir.

Öfke ve yenilgi yeniden bir varoluşun imkanıdır artık. Kavl-i insanın namus cilvesiyle ayağa kalkışını istiyoruz. Ey bakışları miyoplaştırılmış kardeşim, kardeşlerim! Görüntülerin arkasındaki hakikati ara. Arama bul. Ayak uçlarına dikilmiş bakışlarını ufka döndür. Yarının tarihi sana ne diyor?

Hakikat, adına reel denilen dünyada olmayanı arama ameliyesidir. Olmayanı arama yada yanlış şeyi arama. Bununla beraber hakikati aramak, peşinde olmak büyük fedakarlık ister. Fedakarlık yapanlar bunu kendilerinden bile saklamak zorundadırlar. Hakikat, karşılıksız ve beklentisiz fedakarlıklar sonucunda tecessüm eder.

Veyl olsun insanın kavlini ayağa düşürenlere, şan olsun hakikate, hakikate yandaş olup yenilenlere.